Τα σκυλιά θα φάνε την Ιεζάβελ στην πεδιάδα της Ιεζραέλ

Η βιβλική μορφή της Ιεζάβελ δεν προκαλεί αποστροφή μόνο εξαιτίας των πράξεων της, αλλά επειδή αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο για την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία. Η ιστορία της δεν αποτελεί αφήγηση μιας διεφθαρμένης και άρρωστης βασίλισσας που τιμωρήθηκε από τον Θεό, αλλά αποκάλυψη του τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος απομακρύνεται τόσο πολύ από την αγάπη και την ειρήνη.

Η προφητεία του Ηλίας "Καὶ τῇ Ιεζάβελ εἶπε Κύριος· οἱ κύνες φάγονται τὴν Ιεζάβελ ἐν τῷ προτειχίσματι τοῦ Ιεζραέλ." (Γ΄ Βασιλειών 21:23) αποτελεί έναν από τους πιο φοβερούς λόγους της Αγίας Γραφής. Δεν προαναγγέλλει απλώς έναν φρικτό θάνατο, αλλά αποκαλύπτει την πνευματική κατάσταση μιας ψυχής που είχε ήδη παραδοθεί ολοκληρωτικά στη διαφθορά, στην πνευματική πορνεία και στην εσωτερική σήψη. Ως γνωστόν, τα αρχαία χρόνια, τα σκυλιά συνδέονταν με την ακαθαρσία, την εγκατάλειψη και τον απόλυτο εξευτελισμό. Γι' αυτό η εικόνα των σκυλιών που κατασπαράζουν την Ιεζάβελ λειτουργεί ως σύμβολο μιας ύπαρξης που αποσυντέθηκε πρώτα εσωτερικά και έπειτα παραδόθηκε και εξωτερικά στη φθορά και στην κατάρα.

Η Ιεζάβελ πέρασε τη ζωή της κατατρώγοντας ανθρώπους, με την εξουσία, τον φόβο, τη χειραγώγηση, τη βία και την ψευδορκία. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς να εξουσιάζουν. Δεν ξέρουν να αγαπούν, ξέρουν μόνο να εξαρτούν. Δεν ξέρουν να θαυμάζουν το φως του άλλου, ξέρουν μόνο να ζηλεύουν και να το πολεμούν. Δεν ξέρουν να συνδέονται αληθινά, ξέρουν μόνο να εισβάλλουν στις ζωές των ανθρώπων και να τις ελέγχουν. Δεν ξέρουν να χτίζουν, ξέρουν μόνο να φθείρουν. Δεν ξέρουν να θεραπεύουν μια ψυχή, ξέρουν μόνο να την εξαντλούν ώστε να αισθάνονται απαραίτητοι. Δεν ξέρουν να χαίρονται με την ελευθερία του άλλου, γιατί κάθε ελεύθερος άνθρωπος τους θυμίζει πόσο εσωτερικά σκλαβωμένοι είναι οι ίδιοι. Αυτό ήταν η Ιεζάβελ,  κάθε άνθρωπος έπρεπε είτε να υποταχθεί είτε να συντριβεί.

Γι' αυτό η σύγκρουση της με τους προφήτες δεν ήταν πολιτική, αλλά βαθιά πνευματική. Ο προφήτης είναι αφόρητος για τον άνθρωπο που έχει θεοποιήσει το εγώ του. Ο Ηλίας στεκόταν απέναντί της ως υπενθύμιση ότι υπάρχει αλήθεια ανώτερη από τη δύναμη, ότι υπάρχει Θεός πάνω από τους βασιλιάδες, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει το κακό αιώνια χωρίς να διαλυθεί εσωτερικά. Και αυτό η Ιεζάβελ δεν μπορούσε να το αντέξει. Ο άνθρωπος που έχει παραδοθεί στην αλαζονεία μισεί όποιον του υπενθυμίζει τα όρια και την μικρότητα του.

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή της ψυχής της αποκαλύπτεται στην ιστορία του Ναβουθαί. Ο Ναβουθαί αρνήθηκε να δώσει το αμπέλι του στον Αχαάβ, επειδή ήταν πατρική κληρονομιά. Η άρνησή του ήταν απλή, ανθρώπινη και δίκαιη. Όμως για την Ιεζάβελ η ύπαρξη ενός ανθρώπου που τολμούσε να πει "όχι" ήταν προσβολή. Και τότε συμβαίνει κάτι τρομακτικό, οργανώνει ψευδομαρτυρίες και οδηγεί έναν αθώο στον θάνατο μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί η επιθυμία της εξουσίας.

Εδώ αποκαλύπτεται το αληθινό πρόσωπο της πνευματικής πορνείας και της αρρώστιας. Η αμαρτία δεν αποτελεί ηθική αστοχία, αλλά σταδιακή αποσύνθεση της εικόνας του Θεού. Είναι η στιγμή που ο συνάνθρωπος παύει να θεωρείται ιερός. Η Ιεζάβελ είχε πάψει να βλέπει πρόσωπα. Έβλεπε αντικείμενα, εμπόδια, πιόνια. Και αυτό είναι πάντα το σημείο όπου ο άνθρωπος αρχίζει να γίνεται πνευματικά νεκρός. Γιατί όποιος δεν βλέπει τον άλλον ως εικόνα Θεού, αργά ή γρήγορα χάνει και τη δική του εικόνα.

Η θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης δεν παρουσιάζει την κρίση του Θεού ως μια τυφλή έκρηξη οργής ή εκδικητικότητας. Η κρίση λειτουργεί, κυρίως, ως αποκάλυψη της αληθινής κατάστασης του ανθρώπου.  Ο Θεός αφήνει να φανεί αυτό που ο άνθρωπος έκρυβε μέσα του. Τα σκυλιά που τρώνε την Ιεζάβελ είναι το εξωτερικό σημάδι μιας εσωτερικής αποσύνθεσης που είχε ήδη ολοκληρωθεί. Γιατί ο άνθρωπος που ζει μέσα σε εμμονική κακία αρχίζει να τρώγεται εσωτερικά. Στην αρχή χάνει την ειρήνη του. Μετά χάνει την ικανότητα εμπιστοσύνης. Έπειτα χάνει την ικανότητα αγάπης. Και στο τέλος μένει μόνο μια ατελείωτη ανάγκη ελέγχου, φόβου, κυριαρχίας και παράνοιας.

Τα σκυλιά της Ιεζάβελ υπάρχουν και σήμερα. Δεν κυκλοφορούν απαραίτητα στους δρόμους· ζουν μέσα στην ψυχή. Είναι η αρρώστια της ζήλιας που δεν αφήνει τον άνθρωπο να χαρεί για κανέναν. Είναι η εμμονική ανάγκη να μειώνεται ο άλλος για να αισθανθεί κάποιος σημαντικός. Είναι η ψυχρότητα ενός ανθρώπου που δεν συγκινείται πια από τον πόνο που προκαλεί. Είναι η διαρκής καχυποψία. Η χαρά στην πτώση του άλλου. Η ανάγκη να ελέγχει συναισθηματικά τους πάντες. Η αδυναμία να υπάρξει αληθινή σχέση χωρίς εξάρτηση ή χειραγώγηση.

Υπάρχουν άνθρωποι που εξωτερικά μοιάζουν επιτυχημένοι, δυνατοί και ακατάβλητοι, ενώ εσωτερικά έχουν ήδη καταρρεύσει. Δεν ζουν με ειρήνη. Δεν αγαπούν. Δεν εμπιστεύονται κανέναν. Βλέπουν παντού εχθρούς. Ζουν μέσα σε μόνιμη εσωτερική ένταση. Και όσο περισσότερο βυθίζονται σε αυτό, τόσο περισσότερο χρειάζονται να ελέγχουν τους άλλους για να μην αντικρίσουν το χάος μέσα τους.

Η Ιεζάβελ μέχρι το τέλος προσπαθεί να κρατήσει την εικόνα της. Όταν έρχεται η ώρα της πτώσης της, στολίζεται, βάφεται και εμφανίζεται με τάχα αξιοπρέπεια. Είναι μια από τις πιο τραγικές εικόνες της Βίβλου. Ένας άνθρωπος που καταρρέει αλλά συνεχίζει να προστατεύει το προσωπείο του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σύγχρονο στοιχείο της ιστορίας της. Πόσοι άνθρωποι σήμερα δεν κρύβουν την εσωτερική τους διάλυση πίσω από εικόνες δύναμης, ανωτερότητας, πνευματικής δήθεν καθαρότητας ή κοινωνικής επιτυχίας; Πόσοι δεν έχουν χάσει την ειρήνη τους αλλά συνεχίζουν να παριστάνουν τους πανίσχυρους;

Η Ιεζάβελ δεν πέθανε τη στιγμή που την έριξαν από το παράθυρο. Είχε πεθάνει πολύ νωρίτερα μέσα της. Είχε χάσει την ικανότητα μετάνοιας. Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο, να φτάσει στο σημείο όπου δεν μπορεί πλέον να πει "έσφαλα". Όχι επειδή δεν καταλαβαίνει, αλλά επειδή η υπερηφάνεια του έχει γίνει πιο σημαντική από την αλήθεια. (Η επιστήμη της ψυχολογίας μιλά για τον μηχανισμό της προβολής, ο άνθρωπος αδυνατεί να αντικρίσει το σκοτάδι μέσα του και αρχίζει να το βλέπει παντού στους άλλους, τους οποίους κατηγορεί, πολεμά ή προσπαθεί να συντρίψει - σύμπτωμα της παράνοιας)

Και τότε έρχεται ο φρικτός θάνατός της, σχεδόν αποκαλυπτικός στη βιβλική του σκληρότητα. Ρίχνεται από το παράθυρο, το αίμα της σκορπίζεται στους τοίχους και τα άλογα την καταπατούν. Το σώμα της μένει εκτεθειμένο, χωρίς τιμή, χωρίς θρήνο, χωρίς ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν αργότερα πηγαίνουν να τη θάψουν, έχουν απομείνει μόνο το κρανίο και οι παλάμες της. Τα υπόλοιπα τα είχαν κατασπαράξει τα σκυλιά, όπως είχε προφητεύσει ο Ηλίας. Για τον βιβλικό κόσμο αυτός ήταν ο απόλυτος εξευτελισμός, ένας άνθρωπος να φεύγει από τη ζωή χωρίς ταφή, χωρίς μνήμη, χωρίς τιμή, σαν ύπαρξη που παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη σήψη που η ίδια καλλιέργησε μέσα της. Γιατί ο άνθρωπος που ζει χρόνια χωρίς αγάπη, χωρίς μετάνοια και χωρίς αλήθεια, στο τέλος δεν τιμωρείται απλώς, αλλά γίνεται ο ίδιος η ίδια του η κόλαση.

---

Πηγή εικόνας: www.newlife.org